müz'ce

Ebegömeci(gömeç)

Pazardan aldığım gömeçleri pişireyim dedim. Hep gömeç alırken, çocukken topladığımız gömeçleri anımsarım. Çocukken anneannemlere gittiğimizde, anneannem elimize bir poşet tutuşturup bahçede ağaçların dibinde kendiliğinden yetişen gömeçleri toplamaya gönderirdi. Çocukken gömeç benim için bahçeden topladığım sıradan bir ottu. Para verip de alınabilecek bir yiyecek gibi algılamadım hiç, ne de olsa bahçede bi sürü gömeç vardı(aynı semizotu gibi).
Üstelik pazarda satılanlar fazla olgunlaşmış, sapları iyice sertleşmiş, bizim çocukken topladıklarımız o kadar taze idi ki, sapları sanki dokunduğumuzda kendiliğinden kopardı.Her gömeç aldığımda, anneannemin bahçesinde geçirdiğimiz güzel günler canlanır gözümün önünde. Belki de hayatımın en mutlu, en gamsız günleri o bahçedeki mis gibi kokan portakal ve mandalina ağaçlarının altında, canım anneannemin ve dedemin o sıcak şefkatini hissederek geçtiğinden....

Çocukken yenilen gömeç tarifi:
(Hatay yöresi tarifi)

1 kilo gömeç
1 büyük baş soğan
1 tatlı kaşığı domates salçası
1 tatlı kaşığı biber salçası
4 yemek kaşığı zeytinyağı
3 diş sarımsak
1 yemek kaşığı nar ekşisi
2 su bardağı su (ihtiyaca göre daha fazla eklenebilir)
1 tatlı kaşığı tuz
1 çay kaşığı pul biber (isteğe göre piştikten sonra üzerine ilave edilir)

Gömeçler iyice yıkandıktan sonra doğranır, minik minik doğranmış soğanlar pembeleşince salçalar ilave edilir, ardından gömeç ilave edilipi karıştırılır. Gömeçler biraz ölsün diye tencerenin ağzı kapatılır. 5-10 dakika sonra su ve nar ekşisi ilave edlir, sarımsaklar dövülür ve gömece katılır. Bu arada 1 çorba kaşığı tuz da eklenip gömeçler yumuşayana kadar pişirilir. Yemeğin pişme süresi gömecin tazeliğine bağlı olarak değişmekte, eğer gömeçler taze ise 15-20 dakikada pişiveriyor fakat biraz geçmiş gömeçlerde saplar iyice kalınlaştığından bu süre uzuyor. Tencereyi açtığınızda mis gibi sarımsak kokusu ve nar ekşisi aroması mutfağı doldururken, bir an önce yemeğin tadına bakmak için insan sabırsızlanıyor. Biz gömeci biraz sulu yaparız, çatalla değil de kaşıkla yenecek kıvamda olur. Yanına da tereyağlı bulgur pilavı yapılırdı biz çocukken....

Posted by müzeyyen on Monday, November 20, 2006 at 10:53 AM | Permalink